İŞ HAYATINDA SESSİZ EŞİKLER, SESSİZ VEDALAR

Bazı vedalar sessiz yaşanır. Gidiyorum denmez. Ama insan içinden çoktan kalkmıştır o masadan. Bu yazım; iş hayatında ses edilmeden geçilen,

Ama insanın yönünü içten içe değiştiren o sessiz eşiklere dair…

Nasıl atlar insan bu sessiz eşiklerden?

📌 Her şey aynı gibi görünür; toplantılar devam eder, mailler yanıtlanır, kahve kupası masada durur.

Ama insan bir gün, içinden usulca şu cümleyi kurar: “Ben burada artık eskisi gibi hissetmiyorum.”

Bazen bunun belirgin bir nedeni yoktur.

Bazen tek bir mail,

Bazen bir bakış,

Bazen de sadece hiç gelmeyen bir teşekkür yeterlidir...Bunları okurken siz kendi içinizde çoğaltabilirsiniz.

🖋️ İnsan, iş hayatında kırılmaz gibi görünür.

Halbuki en kırılgan varlık olduğunu iş hayatında da öğrenir.

Aslında en çok;

Görülmediğinde kırılmaya başlar,

Kendini anlatmak istemediğinde uzaklaşır,

Ve sustuğunda... içten içe çözülmeye başlar. O çözülme bazen bir tükeniş,

Bazen de sessiz bir dönüşümdür.

📌 Bir gün hakkını savunur ve ortam sessizleşir.

Sonra şunu fark eder:

Doğru olmak; bazen yalnız kalmak anlamına gelir.

📌 Bir toplantıda fikrini söyler ama kimse duymamış gibi davranır.

Ve o an anlar:

Konuşmakla yer kaplamak arasındaki fark düşündüğünden büyüktür.

📌 Bir işin en iyisini yapar; yapar ama alkış başkasına gider.

Orada içinden geçer: “Ben burada sadece katkı değil, varlık arıyorum.”

📌 Her şeye yetişmeye çalışırken, bir gün beden sinyal verir, iç ses yankılanır:

“Kendimi ihmal ettim.”

📌 Ve bazen...Sadece bir maili yazar sonra siler.

“Zaten kimse anlamayacak” der,

Ve ilk kez anlatmak yerine susarak korunmayı seçer.

📌 Bir süredir herkesin yanında olmaya çalışır

Ama kendi ihtiyacını söyleyemez hale gelir.

İşte orası; vermekle tükenmek arasındaki eşiktir.

📌 Yeni biri gelir...Kendini baştan sona anlatmaya bir kez daha enerjisi yetmez.

Ve şöyle düşünür:

“Bu kadar çok açıklama yapmak da yoruyor beni.”

🎯 İnsan fark etmeden değişir.

Ve o değişim sessizce başlar;

Bir dosyaya dokunmak istemediğinde,

Toplantıda konuşmamayı seçtiğinde,

Ya da sadece şunu düşündüğünde:

“Bu masa artık bana iyi gelmiyor.”

🎯 İş hayatında büyüme her zaman terfiiyle gelmez.

Bazen bir geri çekiliş,

Bazen içe dönük bir “yeter artık” duygusu,

İnsanı en çok değiştiren eşik olur.

Ve bu sessiz eşikler...Belki görünmez.

Ama insan tam da orada yeniden yönünü belirler.

 🎯 Ve artık şunu bilir:

Kariyer dediğimiz şey,

Sadece ne başardığımızla değil,

Nerede durduğumuzla,

Neye artık “hayır” dediğimizle,

Ve hangi masadan içimizden kalktığımızla ilgilidir.

📌 O masadan kalktığın gün; gerçekten başladığın gündür.

 Aslında her eşik, kendine biraz daha yaklaşmaktır.

💥 Kendine sormalı insan: Peki ben… en son ne zaman içimden kalktım bir masadan? Çünkü bazen kalkmak, kalmaktan çok daha cesurca bir seçim olabilir.

Bu eşikler bazen bir karar anının görünmeyen anatomisi olabilir.

Kıymetle kalın,

Elif Yeniçeri