“Biliyorum” ile “Yapabiliyorum”
Gelişimin asıl mesafesi, “biliyorum” ile “yapabiliyorum” arasında. Bir şeyi bilmekle, onu yapabilmek arasında tuhaf bir mesafe var. Üstelik kimi zaman çok iyi bildiğimiz şeylerde bile.
Eğitim salonlarında da sık karşılaşıyorum bu cümlelerle: “Bunu biliyorum.” “Bunun önemli olduğunu biliyorum.” “Böyle yapmam gerektiğini biliyorum.”
Daha çok dinlememiz gerektiğini biliyoruz. Sınır koymayı, hayır demeyi, ertelediğimiz konuşmayı yapmayı ve dahası. Hatta aynı davranışın bizi aynı yere götürdüğünü de biliyoruz.
Bununla beraber bilmek, her zaman yapabilmeye yetmiyor. Çünkü bir bilgiye sahip olmakla, o bilginin bizde bir yere yerleşmesi aynı şey değil.
Bilgi kendi deneyimimizden geçtiğinde; hayatımızda bir şeye değdiğinde, bildiğimizi sandığımız bir şeye yeniden baktığımızda başka bir şeye dönüşmeye başlıyor. Fark ediyoruz. Bağlantılar kuruyoruz. “Ha…” dediğimiz bir yer geliyor. (Bunu çok değerli buluyorum.) Sonra deniyoruz.
Kimi zaman yapabiliyoruz, kimi zaman yine eski bildiğimiz yoldan gidiyoruz. Sonra yeniden bakıyoruz. Gelişim dediğimiz şey biraz da bu. Daha çok şey bilmekten çok, bildiklerimizle aramızdaki ilişkiyi değiştirmek.
“Biliyorum” dediğimiz yerden, yavaş yavaş “yapabiliyorum” dediğimiz yere yaklaşmak.
Ve sanırım bu mesafeyi en iyi, kendi “biliyorum”larımıza baktığımızda anlıyoruz.
Kıymetle kalın,
Elif Yeniçeri
Yorumlar